Με την παγίωση της Κατοχής, η καθημερινή ζωή της συνοικίας συνδέθηκε στενά με επιτάξεις, καταναγκαστικές εργασίες και υποχρεωτικές μορφές συνύπαρξης με τις κατοχικές δυνάμεις. Κάτοικοι υποχρεώνονταν να εργαστούν στη φόρτωση και εκφόρτωση εφοδίων στον Σταθμό, κυρίως κάρβουνου, συχνά με τα χέρια ή με αυτοσχέδιους τρόπους, χωρίς τα απαραίτητα εργαλεία. Οι νυχτερινές στάσεις των συρμών έδιναν επίσης την ευκαιρία σε κατοίκους να μαζεύουν κρυφά μικρές ποσότητες καμένου κάρβουνου από τις ατμομηχανές, πολύτιμου για τη θέρμανση των σπιτιών τους.

Η πρόσβαση σε τρόφιμα ήταν περιορισμένη και η καθημερινή διατροφή στηριζόταν σε απλά και συχνά υποτυπώδη μέσα. Πολλές οικογένειες επιβίωναν με χόρτα, χυλούς από ελάχιστο αλεύρι κοπανισμένο πάνω σε πέτρα («πασάκια») ή με ό,τι μπορούσε να εξασφαλιστεί από τοπικά δίκτυα αλληλοβοήθειας. Οι κάτοικοι επιχειρούσαν επίσης να πάρουν κρυφά πατάτες ή υπολείμματα από τα γερμανικά μαγειρεία που λειτουργούσαν σε αποθήκες κοντά στις γραμμές.

Παράλληλα, αναπτύχθηκαν μορφές μικροσυναλλαγών με Γερμανούς στρατιώτες, όπου καπνός, γάλα και άλλα προϊόντα ανταλλάσσονταν με τρόφιμα ή μικροαντικείμενα. Οι πρακτικές αυτές φανερώνουν την ανάγκη επιβίωσης μέσα σε ένα περιβάλλον βίας, ελέγχου και υλικής στέρησης.

Την ίδια στιγμή, η κατοχική καθημερινότητα είχε και αντιφατικές όψεις. Σε φωτογραφία της περιόδου αποτυπώνεται ένα στιγμιότυπο καθημερινής επαφής στον χώρο του Σιδηροδρομικού Σταθμού: Γερμανοί στρατιώτες, δίπλα σε σταθμευμένο συρμό, πετούν σοκολάτες σε παιδιά της συνοικίας. Η εικόνα δεν πρέπει να διαβαστεί ως ένδειξη ομαλότητας ούτε να αποσπαστεί από το ιστορικό πλαίσιο της Κατοχής. Αντίθετα, φωτίζει την αμφισημία της κατοχικής καθημερινότητας: μέσα σε ένα καθεστώς βίας, επιτήρησης και καταναγκασμού υπήρχαν και στιγμές φαινομενικά απλής ανθρώπινης επαφής, οι οποίες μπορούσαν αργότερα να αποκτήσουν ιδιαίτερο μνημονικό βάρος.